سفارش تبلیغ
بستۀ پیشنهادی فروشگاه اینترنتی هاست ایران

میخانه ای امشب برای من مهیا کن


حالم گرفته، گوشه ای آنجا مرا جا کن


افسوس پشتِ حسرت وُ اندوه پشتِ آه


فکری به حال تلخی امروز و فردا کن


سرچشمه و آبشخور امید من خشکید


این شوره زار مانده بر جا را تماشا کن


ای آسمان با من برادر باش و شب تا صبح


از حرص ِ بختِ شور ِ من یکریز غوغا کن


بختم شبیه یک کلاف گیج تو در توست


بنشین کنارم یک گره را لااقل وا کن


دیشب مرادم را ندادی خواهشی دارم


میخانه ای امشب برای من مهیا کن


جویا معروفی






تاریخ : سه شنبه 94/12/25 | 8:4 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

با رفتنت بهان? یک داستان شدی


حالا که می روی چقَدَر مهربان شدی!!!


حالا که می روی به چه دل خوش کنم عزیز؟


اینجا بمان که با نفسَم توأمان شدی


" هر گز نبوده قلب من اینگونه گرم و سرخ" *


زیرا تو در تمام صفت ها جوان شدی


یادش بخیر سبزی و باغی که داشتیم


با رفتنت بهان? فصل خزان شدی


" دستم نمی رسد که در آعوش گیرمت " **


ای ماه من، ستار? هفت آسمان شدی


حالا که می روی بخدا می سپارمت


حالا که می روی، بخدا مهربان شدی


جویا معروفی






تاریخ : سه شنبه 94/12/25 | 8:3 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

خوب من خالی کن از حرص زمانه سینه را


شاد باش و خاک بر سر کن غم دیرینه را


من برایت شعر می خوانم کنار پنجره


برف می بارد، برو روشن کن آن شومینه را


هر طرف رو می کنم هستی!!! مگر پوشانده است


عکس تو کانون یک تالار پر آئینه را


هی مرورش می کنم وقتی که با من نیستی


لذت رویایی آن بوس? پارینه را


حتم دارم شهرتت در شعر من کم می کند


شهرت شاخ نبات و لیلی و تهمینه را


قول دادی پیش من باشی تمام هفته را


آن قَدَرها نه نمی خواهم، همین آدینه را


جویا معروفی







تاریخ : سه شنبه 94/12/25 | 8:2 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

با رفتنت بهانه‌ی یک داستان شدی
حالا که می‌روی چه قَدَر مهربان شدی

حالا که می‌روی به چه دل خوش کنم عزیز ؟
اینجا بمان که با نفسم توامان شدی

"هرگز نبوده قلبِ من این گونه گرم و سرخ"
زیرا تو در تمامِ صفت‌ها جوان شدی

یادش بخیر سبزی و باغی که داشتیم
با رفتنت بهانه‌ی فصلِ خزان شدی

"دستم نمی‌رسد که در آغوش گیرمت"
ای ماه من ستاره‌ی هفت آسمان شدی

حالا که می‌روی به خدا می‌سپارمت
حالا که می‌روی به خدا مهربان شدی

?#‏جویا_معروفی?






تاریخ : سه شنبه 94/12/25 | 8:1 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

 

ای پریزاده و افسانه تو را گم کردم
آشنایِ من و بیگانه تو را گم کردم

عشق! ای شاهدِ آن نیمه‌شبِ بارانی
در همان کوچه، همان خانه تو را گم کردم

در همان لحظه، همان ثانیه‌ی بی‌تابی
با همان حالِ غریبانه تو را گم کردم

دلم از پایه فرو ریخت پس از رفتنِ تو
گنجِ در خانه‌ی ویرانه! تو را گم کردم

شانه‌ام از غمِ بی هم‌نفسی می‌لرزد
هم‌نفس ! بر سرِ این شانه تو را گم کردم

"تا جنون فاصله‌ای نیست از این‌جا که منم" 
ای قرارِ دلِ دیوانه تو را گم کردم

آه، ای لحظه‌ی زیبای سرودن از تو !
آه، ای گوهر دُردانه تو را گم کردم

?#‏جویا_معروفی?
 
 






تاریخ : سه شنبه 94/12/25 | 8:0 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

******************************

همراه و هم قبیله ی بادِ خزان شدیم
بر ما چه رفته است که نامهربان شدیم؟!

بر ما چه رقته است که در ختمِ دوستان
هی هی کنان به هیاتِ شادی دوان شدیم

بر ما چه رفته است که از هم بریده ایم؟
بر ما چه رفته است که بی ساربان شدیم؟

دنیا به جز فریب چه دارد؟ دریغ! هیچ!
تیری زده ست بی هدف و ما نشان شدیم!

هرجا که می رویم دریغی نشسته است
امید و عشق را به خدا قصه خوان شدیم

گفتید روشنیم و جوانیم و سربلند
گفتم که پیر و خسته دل و ناتوان شدیم

برباد داده ایم شکوه گذشته را
دیگر چه جای قصه که بی خانمان شدیم

*********************************

« جویا معروفی »
از کتاب از اینجا که منم






تاریخ : سه شنبه 94/12/25 | 7:59 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

 

در امتدادِ سحر می‌رسم به خانه‌ی تو
سلام بر تو و دریای بی‌کرانه‌ی تو

سلام بر نفسِ باد و بادبان که مرا
رسانده‌اند به مهمانیِ شبانه‌ی تو

چه محفلی‌ست، به مهمانیِ بهارانم
چه مجلسی‌ست، صدای من و ترانه‌ی تو

بریدم از همه و آمدم به دیدارت
کبوترانه نشستم به شوقِ دانه‌ی تو

دلم دلی‌ست که در زلفت آشیان کرده
سرم سری‌ست که جا مانده روی شانه‌ی تو

بیا قدم به سراپرده‌ی خودت بگذار
رواق منظرِ چشمانم آشیانه‌ی تو

?#‏جویا_معروفی?






تاریخ : سه شنبه 94/12/25 | 7:59 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

خدا قلم زد و شب را ادامه دار کشید
مرا مسافرِ شب های انتظار کشید

تو را شکفته و مغرور و سنگدل، اما
مرا شکسته و بی تاب و بی قرار کشید

تو را کنارِ سحرگاهِ شاد پبروزی
مرا حوالیِ اندوهِ بی شمار کشید

میان خنده و غم جنگ شد، دریغا غم
به خنده چیره شد و دورِ من حصار کشید

غمی که بر سرم آمد از آشنایان است
همان غمی ست که هر لحظه شهریار کشید

« کجا رواست که از دستِ دوست هم بکشد
کسی که این همه از دستِ روزگار کشید »

جویا معروفی






تاریخ : سه شنبه 94/12/25 | 7:58 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

دیگر گذشته نوبتِ آن سررسیدها
حالا رسیده وقت به ما ناامید ها

ما مردمانِ خسته دلِ ناتوان شده
ما سروهای دست به دامانِ بیدها

ما عاشقانِ مخلصِ ابن السلام ها
ما عارفانِ بی خبر از بایزید ها

بر بختِ بی گشایشِ ما قفلِ محکمی است
آن گونه ای که هیچ نچرخد کلیدها

گقتی که « شاد باش که شادی سزای توست »
سر می زند به جای سیاهی سپیدها

در گوشه گوشه ی دلِ ما غصه ریخته
دیگر به گوشِ ما نرود آن نویدها

تنها زمانه بر سرِ این شعر با من است
بد فرصتی است فرصتِ ما ناامیدها

جویا معروفی






تاریخ : سه شنبه 94/12/25 | 7:57 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

بیا که مانده شرابی به جامِ باده هنوز
بیا که عشق به امیدت ایستاده هنوز

ببین که بی تو چه بر ما گذشته ...، می‌بینی ؟!
پُریم از غم و از بغضِ بی اراده هنوز

اگرچه بالِ پریدن پریده از کفِ ما
و مانده‌ایم در آغازْ راهِ جاده هنوز

ولی امید به دیوانِ ما نمی‌میرد
خوشیم، خوش به همین دولتِ نداده هنوز

چه روزها که گذشت و غمِ تو کهنه نشد
فلک به عشق و وفا مثلِ من نزاده هنوز !

زمان زمانه‌ی نامردمی‌ست، اما ما
نگفته‌ایم به جز شعرِ صاف و ساده هنوز

?#‏جویا_معروفی?







تاریخ : سه شنبه 94/12/25 | 7:56 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()
       

.: Weblog Themes By BlackSkin :.