سفارش تبلیغ
بررسی مالکیت دامنه هاست ایران

آمد و دلهره ای در دلم انداخت و رفت
از خودش در نظرم حادثه ای ساخت و رفت
هی غزل پشت غزل، قافیه سازی می کرد
نوبت عشق که شد، قافیه را باخت و رفت
گفت یک عالمه احساس به من مقروض است
قرض خود را ولی افسوس نپرداخت و رفت
دلش از سنگ شد و رحم نیاورد و گذشت
مثل برق از بغل مرد? من تاخت و رفت
تیشه بر پیکر? کوه غرورم زد و بعد
پرچم فتح بر این قلّه برافراخت و رفت
از دل بی خبرم زود خبردار شد و
قلب قلّابی خود را به من انداخت و رفت
سونیا. نوری






تاریخ : دوشنبه 94/12/10 | 8:14 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

من ظهر تب آلود? یک شهر عرق ریز
تو آن شب مرموز که از حادثه لبریز
تهدید بزرگی است لبانت که بخندد
بر جاذب? یک شبِ بارانیِ پاییز
تصویر قشنگی است؛ ولی حیف، خیالی
ما دست به دستِ هم و یک عصرِ دلاویز
گفتم که چرا می کنم از چشم تو دوری؟
از بس که عجیب است و کمی دلهره انگیز
یک عمر شنیدم که: «تو را دوست ندارد»
عمری شدم از دست تو با خلق گلاویز
قلب من بیچاره شد آن «عارف مشهور»*
چشمان تو هم قوم مغول، لشگر چنگیز
بردار و ببر این دل دیوان? من را
رسوا کن و بر دار مجازات بیاویز
.در دست من افتاده ورق های دل و او
از بخت بدم کرده ولی حکم به گشنیز
*عطار نیشابوری که به دست مغولان به قتل رسید
سونیا.نوری






تاریخ : دوشنبه 94/12/10 | 8:13 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

تو را تنها برای خود، چه خود خواهانه می خواهم
تو را با هرچه غیر از چشمِ خود، بیگانه می خواهم

کبوتر می شوم جَلدِ حریم پاک چشمانت
و از دست نگاهِ مهربانت، دانه می خواهم

دلم می ترسد از غربت، بیا و آشنایم شو
من و تو، حوضی و ایوان... هوای خانه می خواهم

تصور کن که ما هردو، همان عشاق مشهوریم
بگو لیلی...بگویم جان؟... کمی افسانه می خواهم...

بیا آن وقت پیش من، کمی نزدیک تر بنشین...
من از دار و ندار تو، فقط یک شانه می خواهم
...
ولش کن عقل و منطق را، جنون هم عالمی دارد
تو را هم مثلِ حالای خودم، دیوانه می خواهم...
سونیا.نوری






تاریخ : دوشنبه 94/12/10 | 8:11 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

در آینه به روی خود باز نگاه می کنم
کنار هردو چشم را کمی سیاه می کنم
به اشتیاق سرکشم مهار می زنم ولی
به یاد تو تبسمی گاه به گاه می کنم
کدام را به سر کنم؟ شال سفید...روسری...
لباس و کیف و کفش را که رو به راه می کنم،
برای لحظه ای شکی مرا نشانه می رود
همان سؤال دائمی، من اشتباه می کنم؟
کنار در که می رسم، به فکر می روم فرو
دلم رضا نمی دهد، مگر گناه می کنم؟
چه انتخاب مشکلی میان عقل و عاشقی
تمام عمر خویش را با تو تباه می کنم؟
به یاد لحظه های بی تو تنگ می شود دلم
من این غم غریب را به دل گواه می کنم
و از نشست عقل و دل به این نتیجه می رسم
که بی تو قلب خسته را چه بی پناه می کنم
دوباره دستگیره و دوباره دست های من
برای عاشقانه ای، شال و کلاه می کنم
سونیا.نوری






تاریخ : دوشنبه 94/12/10 | 8:10 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

لرز لرزان می شوند از دیدنت دیوارها
بعد از آن تلّی به جا می ماند از آوارها
حرف رسمِ قرصِ ماهِ صورتت تا می شود
اشتباهی می روند از هولشان پرگارها
از تو می گفتند حتّی – طبقِ تحقیقات من –
مردمان ابتدایی هم درون غارها؛
از همان دوران به امید غذایی ناب تر
لقمه ای پایین نرفت از حلق آدم خوارها!
گوشه ای کز کرده اند و لب به دندان می گزند
چشم تو افزوده بر جمعیّت بی کارها
علت نا امنی خاورمیانه چشم توست
این نگاه سرکشت، این جفتِ آتشبارها
نقض قانون اساسی می کنی با هر قدم
زیر پایت له شده مجموع? هنجارها
من حسودی می کنم لطفا به خواب کس نرو
چشمتان درویش باشد "خواهشاً" بیدارها
تا نبینم در کنارت می نشیند هرکسی
نیمکت دیگر نسازید اصلاً ای نجّارها...

سونیا نوری






تاریخ : دوشنبه 94/12/10 | 8:9 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

شقـــایق تا تـــو را دیده، چــه! کرده غنچــــه لب ها را
چه حرصی می خورم می بینم این فرصت طلب ها را!

شنیـــدم آسمـــــــــان گفتـه شبیه توست خــــورشیـــــدش
نمی بـــایست داد اصــلا جـــــــواب بــــــــی ادب ها را

تو از یک مـــاه کـــــامل هم بـــرایم مـــــاه تـــر هستی
چـــه فخــــری می فروشم مـــــن تمــام نیمه شب ها را

شفــــا بخش است چشمــــانت، لبـــت درمانگری حـاذق
ببیـــن بستنــــد دکتــــــرهای بیـــچاره مطـــــب ها را!

شِکرپـــاشی نکن با خنـــــده های گـــــاه و بی گـــــاهت
شکستــی ارج و قـــرب این عســل ها را، رطب ها را

امیــــد دل، قــرار جــــان، بقـــای عمـــر، نــــور چشم
درو کــــردی بـــــه تنهـــایی تمــــام ایـــن لقـــب ها را...
ســـونیـــا نوری






تاریخ : دوشنبه 94/12/10 | 8:8 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

گرمی دستت تداعی می کند اهواز در مرداد را
ظهر تابستان داغِ کوچه های بصره و بغداد را

راستش این روزها حس می کنم دارم شکارت می شوم
عین آهو برّه ای که حس کند نزدیکی صیاد را

با تو حتی گم شدن، بی خانمانی، بی نشانی هم خوش است
بادبادک می پسندد هستی ای در پنجه های باد را

من که با طاغوت چشمان تو خوبم پس رها کن این همه
مجلس فرمایشی و انقلاب و کشور آزاد را،

فکر "جمهوریّت" و آزادی و مشروطه خواهی نیستم
دوست دارم این دو تا خودکامه، این عُمّال استبداد را

شادی آن اولین دیدار در جانم نشسته فکر کن
دیدن دنیا چه جوری می کند یک کور مادرزاد را

مثل خرمشهر سال 61 هستم که بعد از سال ها
حفظ کرده در دلش شیرینیِ یک سوّم خرداد را...

سونیا نوری






تاریخ : دوشنبه 94/12/10 | 8:8 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

عشق چیزی غیرِ یک پیغمبر کذّاب نیست
مهربانی هست اما آنقدَرها باب نیست

بسترِ زاینده رودم خالی و خشک و خراب
تا بخواهی تشنه ام اما دریغا آب نیست

مثل ماهی قرمزی هستم که قلب کوچکش
لحظه ای آسوده از دلشور? قلّاب نیست

یا کشاورزی که بعد از مدتی خون جگر
حاصلش غیر از عتاب و تندی ارباب نیست

قسمتش در جیبِ یک کیف قدیمی مردن است 
کهنه عکسی که برایش سهمی از یک قاب نیست

عرصه را باید برای دیگران خالی کنم
چوب هست و گوی هست و قدرت پرتاب نیست

تا سرم از وحشت و کابوس بیداری پُر است
هیچ چیزی بهتر از یک مشت قرص خواب نیست
...
با خودم گفتم که شاید با غزل بهتر شدم
شعر هم دیگر برایم اتفاقی ناب نیست...
سونیا نوری






تاریخ : دوشنبه 94/12/10 | 8:7 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

برایت اتّفاق افتاده جسمت درون چاه بابِل مانده باشد؟
دلت یک دفعه پروازش بگیرد؛ ولی پای تو در گِل مانده باشد؟

ببینی ازخودِ دیروزی ات هم هزاران سال نوری دور ماندی
میان آنچه بودی، آنچه هستی، جهانی حدّفاصل مانده باشد؟

شده آیا رفیق کهنه ات را ببینی بعدِ یک مدّت جدایی
تو از دیوانگی هایت بگویی؛ ولی او پاک، عاقل مانده باشد؟

تصوّر کن کسی یک عمر گشته، که شاید لحظه ای آسوده باشد
ولی از آن همه سگ دو زدن ها، فقط درد مفاصل مانده باشد

شده هرگز کسی تا دسته خنجر، درون سینه ات جا کرده باشد
اگرچه او تو را بدجور کشته، دل تو پیش قاتل مانده باشد؟

چه دشوار است باور کردن این که رؤیاهای تو بر باد رفته
به جای نوش دارو توی جامت، کمی زهر هلاهل مانده باشد

شبیه نو عروس تیره بختی که مرد دیگری را دوست دارد
ولی حالا برایش یک دل خون و کابوسی پر از "کِل" مانده باشد

چه سودی برده ام از روز تازه؟ فقط آمد مرا کم کرد از من
شبیه جمع و تفریقی شدم که از آن یک صفر حاصل مانده باشد...

سونیا نوری






تاریخ : دوشنبه 94/12/10 | 8:6 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()

داغی دست کسی آمد و درگیرم کرد
آمد و از هم? اهل جهان سیرم کرد

اولین بار خودش خواست که با او باشم
آنقدَر گفت چنینم و چنان... شیرم کرد

مثل یک قلعه که بی برج و نگهبان باشد
بر دلم سخت شبیخون زد و تسخیرم کرد

تا خبردار شد از قصّ? وابستگی ام
بر دلم مهر جنونی زد و زنجیرم کرد

به سرش زد که دلم را بفروشد، برود
قصدش این بود که یک مرتبه تعمیرم کرد!

سنگی از قلب خودش کند و به پایم گره زد
سنگدل رفت و ندانست زمینگیرم کرد

رفت و یک ثانیه هم پیش خودش فکر نکرد
که چه با این دل "لامصّب" بی پیرم کرد... 
سونیا نوری






تاریخ : دوشنبه 94/12/10 | 8:5 عصر | نویسنده : موسی عباسی مقدم | نظرات ()
       

.: Weblog Themes By BlackSkin :.